انگور سابقه طولانی در کاربردهای پزشکی دارد. انگور از یونان باستان برای اهداف دارویی استفاده می شده است. اخیراً از شیره شاخه انگور برای درمان مشکلات پوستی و خراش ها استفاده می شود.
دانه های انگور و شراب های قرمز در طب مدرن مفید هستند. طبق تحقیقات، شراب حاوی آنتی اکسیدان است. رسوراترول و تانن های خاص نمونه هایی از این موارد هستند. پروآنتوسیانیدین، ترکیبی که در دانه انگور یافت می شود، ممکن است مانند شراب قرمز محافظ باشد.
عصاره هسته انگور از دانه های له شده گیاه انگور تهیه می شود. پروآنتوسیانیدین دارد. این یک ماده شیمیایی فنلی است که بخشی از گروه بزرگتر فیتوکمیکال های گیاهی به نام فلاونوئیدها است. متعلق به یک زیر گروه تانن است.
پروآنتوسیانیدین پتانسیل محافظت از عروق خونی و سیستم قلبی عروقی را دارد. این کار را با جلوگیری از تجزیه کلاژن انجام می دهد. این امر احتمال حمله قلبی یا سکته مغزی را کاهش می دهد. همچنین ممکن است خواص آنتی اکسیدانی داشته باشد. این ممکن است خطر ابتلا به سرطان های خاص را کاهش دهد.
عصاره هسته انگور برای درمان مشکلات قلبی عروقی استفاده می شود. آترواسکلروز یکی از آنهاست.
